Design for Recycling w PPWR – jak zaprojektować opakowanie zgodne z prawem?

Design for Recycling PPWR oznacza projektowanie opakowania tak, aby po użyciu mogło zostać zebrane, posortowane i poddane recyklingowi w sposób pozwalający uzyskać surowiec wtórny odpowiedniej jakości. W PPWR nie wystarczy ogólna deklaracja, że opakowanie „nadaje się do recyklingu”. Od 2030 r. recyklingowalność będzie oceniana według klas A, B lub C, a opakowanie poniżej 70% recyklingowalności zostanie uznane za technicznie nierecyklingowalne i jego wprowadzanie na rynek będzie ograniczone. Załącznik II PPWR wskazuje, że klasa A oznacza recyklingowalność co najmniej 95%, klasa B co najmniej 80%, a klasa C co najmniej 70%.

Dla firm oznacza to zmianę sposobu projektowania opakowań. Liczyć się będą nie tylko materiał główny, ale też etykieta, klej, zamknięcie, barwnik, powłoka, lakier, nadruk, pozostałości produktu i możliwość rozdzielenia komponentów. Opakowanie zgodne z PPWR musi być zaprojektowane nie pod sam moment sprzedaży, lecz pod cały cykl życia: użycie, opróżnienie, segregację, sortowanie i recykling.

Czym jest Design for Recycling w PPWR?

Design for Recycling, czyli projektowanie opakowań do recyklingu, to podejście, w którym decyzje projektowe są podejmowane z myślą o końcu życia opakowania. Opakowanie ma spełniać funkcję ochronną, logistyczną, informacyjną i marketingową, ale nie może utrudniać zbiórki, sortowania ani recyklingu.

PPWR wskazuje, że opakowanie będzie uznawane za recyklingowalne, jeśli jest zaprojektowane do recyklingu materiałowego, a uzyskany surowiec wtórny jest wystarczającej jakości, aby zastąpić surowiec pierwotny. Od 2035 r. dodatkowym warunkiem będzie możliwość zebrania, sortowania i recyklingu na dużą skalę, zgodnie z metodologią unijną.

Design for Recycling nie polega na wyborze „bardziej ekologicznego” materiału. Polega na takim zaprojektowaniu całej jednostki opakowaniowej, aby nie blokowała efektywnego recyklingu.

To oznacza, że opakowanie papierowe z trudną do oddzielenia powłoką może być gorsze niż proste opakowanie z tworzywa sztucznego zaprojektowane w jednym strumieniu materiałowym. Podobnie butelka PET może stracić część recyklingowalności przez pełny sleeve, niewłaściwy klej, ciemny barwnik albo etykietę zakłócającą sortowanie.

Dlaczego PPWR zmienia podejście do recyklingowalności?

Dotychczas wiele firm używało pojęcia „recyklingowalne” dość swobodnie. Opakowanie mogło być opisane jako nadające się do recyklingu, jeśli jego główny materiał teoretycznie był przetwarzalny. PPWR wprowadza bardziej formalne podejście: liczy się nie tylko materiał, ale też rzeczywista możliwość przetworzenia całego opakowania.

Komisja Europejska wskazuje, że do 2030 r. wszystkie opakowania mają być recyklingowalne, a także projektowane tak, aby ich części mogły być wykorzystane ponownie jako wartościowy materiał zamiast trafić do spalenia lub składowania.

Dla przedsiębiorców oznacza to, że recyklingowalność staje się kryterium zgodności prawnej. Nie będzie już wyłącznie argumentem sprzedażowym ani elementem raportu ESG.

Klasy recyklingowalności w PPWR: A, B i C

PPWR wprowadza klasy recyklingowalności, czyli recyclability performance grades. Mają one służyć do oceny, jak dobrze dana jednostka opakowaniowa spełnia kryteria projektowania do recyklingu.

Klasa recyklingowalności	Poziom recyklingowalności	Znaczenie praktyczne
Klasa A	≥ 95%	Najwyższa klasa; opakowanie bardzo dobrze zaprojektowane pod recykling
Klasa B	≥ 80%	Klasa bezpieczna regulacyjnie także po 2038 r.
Klasa C	≥ 70%	Minimalny poziom dopuszczalny od 2030 r., ale niewystarczający od 2038 r.
Poniżej 70%	< 70%	Opakowanie technicznie nierecyklingowalne

Od 2030 r. opakowanie będzie musiało osiągać klasę A, B lub C, aby mogło być wprowadzane na rynek. Od 2038 r. klasa C przestanie wystarczać — dopuszczone będą wyłącznie opakowania w klasie A lub B.

Najbezpieczniejsza strategia projektowa nie polega na celowaniu w klasę C. Firmy powinny projektować opakowania co najmniej pod klasę B, ponieważ od 2038 r. klasa C nie będzie wystarczająca.

Design for Recycling od 2030 r. a recycled at scale od 2035 r.

W PPWR występują dwa etapy oceny recyklingowalności.

Pierwszy etap to Design for Recycling. Od 2030 r. opakowanie będzie oceniane pod kątem projektu: materiału, komponentów, możliwości sortowania, recyklingu i jakości surowca wtórnego. To ocena „czy opakowanie zostało zaprojektowane tak, aby dało się je recyklingować”.

Drugi etap to recycled at scale. Od 2035 r. do oceny zostanie dodany warunek, czy opakowanie jest faktycznie recyklingowane na dużą skalę. PPWR wskazuje, że od 2035 r. ocena będzie uwzględniać ilość materiału rzeczywiście poddanego recyklingowi w każdej kategorii opakowań, zgodnie z metodologią aktów wykonawczych.

To rozróżnienie jest bardzo ważne. Opakowanie może być dobrze zaprojektowane teoretycznie, ale jeśli w praktyce nie istnieje skuteczny system zbiórki, sortowania lub recyklingu dla danej kategorii, jego status po 2035 r. może być problematyczny.

Kiedy Komisja Europejska doprecyzuje kryteria?

PPWR przewiduje, że do 1 stycznia 2028 r. Komisja Europejska ma przyjąć akty delegowane ustanawiające kryteria Design for Recycling i klasy recyklingowalności dla kategorii opakowań. Kryteria mają uwzględniać między innymi dominujący materiał, zdolność rozdzielenia na strumienie materiałowe, sortowanie, jakość surowca wtórnego, technologie recyklingu i substancje problematyczne.

Firmy nie powinny jednak czekać do 2028 r. z pierwszymi działaniami. Załącznik II PPWR już wskazuje parametry, które będą brane pod uwagę przy ustalaniu kryteriów projektowania do recyklingu. To wystarczająca podstawa, aby rozpocząć audyt obecnych opakowań i identyfikację ryzyk.

Jakie elementy opakowania wpływają na recyklingowalność?

PPWR wskazuje w załączniku II niewyczerpującą listę parametrów, które będą używane przy tworzeniu kryteriów Design for Recycling. Obejmują one między innymi możliwość oddzielenia komponentów, skuteczność sortowania i recyklingu, rozwój technologii sortowania oraz zachowanie funkcjonalności surowców wtórnych.

Etykiety

Etykieta może poprawiać informacyjność opakowania, ale może też utrudniać sortowanie i recykling. Znaczenie ma jej powierzchnia, materiał, klej i możliwość oddzielenia od korpusu opakowania.

Pełny sleeve na butelce PET może utrudnić identyfikację materiału w sortowni, zwłaszcza jeśli zasłania dużą część opakowania albo jest wykonany z innego materiału niż korpus. W projektowaniu do recyklingu etykieta nie jest dodatkiem graficznym. Jest komponentem wpływającym na klasę recyklingowalności.

Kleje i adhezyjne połączenia

Klej może być neutralny dla recyklingu albo może zanieczyszczać strumień surowca wtórnego. PPWR wskazuje, że pozostałości kleju mogą obniżać jakość surowców wtórnych, a kleje zmywalne mogą wspierać oddzielenie etykiety lub komponentu od głównego korpusu opakowania.

Dla firm oznacza to konieczność rozmowy nie tylko z producentem opakowania, ale też z dostawcą etykiet, klejów i materiałów pomocniczych.

Kolory i barwniki

Mocno barwione materiały mogą utrudniać sortowanie i pogarszać jakość recyklatu. Dotyczy to szczególnie ciemnych tworzyw sztucznych, intensywnie barwionego papieru oraz materiałów, które po przetworzeniu obniżają wartość surowca wtórnego.

Najbezpieczniejsze projektowo są zwykle materiały naturalne, transparentne lub łatwe do identyfikacji w systemie sortowania. Nie oznacza to zakazu koloru, ale oznacza konieczność oceny jego wpływu na recykling.

Skład materiałowy

PPWR wskazuje, że preferowane są monomateriały albo kombinacje materiałów umożliwiające łatwe oddzielenie i wysoki uzysk surowców wtórnych.

Opakowanie wielomateriałowe może być funkcjonalne, ale często jest trudniejsze do recyklingu. Jeżeli firma stosuje laminaty, powłoki, okienka, tacki wielowarstwowe albo opakowania łączące papier, plastik i metal, powinna wykonać szczegółową ocenę. Dobrym punktem wyjścia jest analiza opakowań wielomateriałowych, ponieważ to one najczęściej ujawniają konflikt między funkcją ochronną a recyklingowalnością.

Bariery i powłoki

Bariery chronią produkt przed wilgocią, tlenem, tłuszczem, światłem lub utratą aromatu. Problem pojawia się wtedy, gdy powłoka uniemożliwia efektywne oddzielenie materiału albo obniża jakość recyklatu.

Przykład: opakowanie papierowe z trudną do oddzielenia barierą może wyglądać ekologicznie, ale w praktyce trafić do strumienia o niższej wartości. W Design for Recycling liczy się nie wygląd materiału, lecz jego zachowanie w realnym procesie recyklingu.

Nadruki, lakiery i farby

Nadruk jest ważny dla marki, identyfikacji produktu i zgodności informacyjnej. Może jednak wpływać na sortowanie, czystość strumienia i jakość recyklatu. PPWR wskazuje, że farby i lakiery zawierające substancje problematyczne mogą utrudniać recykling, a uwalnianie farb może zanieczyszczać strumień recyklingu.

Z punktu widzenia PPWR marketing nie może projektować opakowania w oderwaniu od recyklingu. Grafika, kolorystyka i uszlachetnienia powinny być oceniane razem z materiałem.

Zamknięcia i małe komponenty

Zakrętki, wieczka, zawory, uszczelki, membrany, zawieszki i małe elementy zabezpieczające mogą wpływać na sortowanie, separację i recykling. Małe komponenty mogą też ginąć w procesie sortowania.

Dobre eko-projektowanie oznacza, że komponenty są kompatybilne materiałowo, możliwe do oddzielenia albo zaprojektowane tak, aby nie zakłócały przetwarzania głównego materiału.

Pozostałości produktu i łatwość opróżniania

Opakowanie powinno dać się łatwo opróżnić. Resztki produktu mogą pogarszać sortowanie, powodować zanieczyszczenie i obniżać jakość recyklingu. PPWR wskazuje, że projekt opakowania powinien umożliwiać łatwe opróżnienie zawartości, a po wyrzuceniu opakowanie powinno być w pełni opróżnione.

To szczególnie ważne dla kosmetyków, chemii gospodarczej, produktów lepkich, żywności półpłynnej i produktów w tubach.

Jak zaprojektować opakowanie zgodne z PPWR?

Projektowanie zgodne z PPWR powinno zaczynać się od materiału dominującego i całej jednostki opakowaniowej. Nie wystarczy ocenić korpusu opakowania. Trzeba uwzględnić każdy element, który trafi do strumienia odpadu.

1. Ustal dominujący materiał

PPWR przewiduje, że kryteria Design for Recycling będą tworzone na podstawie dominującego materiału i kategorii opakowania. W załączniku II wskazano kategorie obejmujące między innymi szkło, papier i tekturę, metal, PET, PE, PP, PS, EPS, inne tworzywa, drewno, tekstylia i ceramikę.

Przykład: dla butelki PET głównym strumieniem będzie PET, ale etykieta, klej, zakrętka i barwnik mogą obniżyć ocenę całej jednostki.

2. Ogranicz liczbę materiałów

Im więcej materiałów, tym większe ryzyko problemów z separacją i recyklingiem. Monomateriał nie zawsze jest możliwy, ale powinien być punktem odniesienia.

Dobre pytanie projektowe brzmi: czy każdy materiał w opakowaniu jest konieczny, czy tylko poprawia wygląd, odczucie premium albo wygodę produkcji?

3. Projektuj komponenty jako system

Korpus, etykieta, zamknięcie, klej i nadruk powinny być projektowane razem. Błąd w jednym komponencie może obniżyć klasę całego opakowania.

Przykład: butelka może być wykonana z recyklingowalnego PET, ale pełny sleeve z PVC albo nieodpowiedni klej może pogorszyć sortowanie i jakość recyklatu.

4. Sprawdź sortowalność

Opakowanie musi zostać rozpoznane i skierowane do właściwego strumienia. Znaczenie mają kolor, kształt, wielkość, materiał, etykieta i elementy optycznie zakłócające rozpoznanie.

Bardzo małe opakowania, mocno barwione tworzywa, pełne rękawy etykietowe i nietypowe połączenia materiałów mogą wymagać dodatkowej analizy.

5. Oceń jakość surowca wtórnego

PPWR zakłada, że recykling ma prowadzić do uzyskania surowców wtórnych wystarczającej jakości, aby zastępować materiały pierwotne. Nie chodzi więc tylko o „przetworzenie odpadu”, ale o zachowanie wartości materiału.

Jeżeli po recyklingu uzyskuje się materiał niskiej jakości, zanieczyszczony, trudny do ponownego użycia albo możliwy tylko do niskowartościowych zastosowań, opakowanie może mieć gorszą ocenę.

6. Unikaj substancji problematycznych

Substancje problematyczne mogą utrudniać ponowne użycie i recykling. PPWR przewiduje, że kryteria będą mogły identyfikować substancje niepożądane i ograniczać ich obecność w opakowaniach lub komponentach, jeśli negatywnie wpływają na cyrkularność.

Dla firm oznacza to konieczność współpracy z dostawcami farb, lakierów, klejów, barier i dodatków technologicznych.

7. Udokumentuj ocenę

Design for Recycling wymaga danych. Firma powinna mieć dokumentację materiałową, specyfikacje komponentów, dane od dostawców, ocenę recyklingowalności i uzasadnienie wybranych rozwiązań projektowych.

W tym miejscu przydatny jest audyt PPWR, który pozwala ocenić opakowania pod kątem budowy, składu, recyklingowalności, oznakowania oraz zgodności z wymaganiami środowiskowymi i prawnymi.

Kryteria recyklingowalności – praktyczna checklista

Firmy mogą zacząć od prostej listy kontrolnej. Nie zastąpi ona finalnej metodologii aktów delegowanych, ale pozwala już teraz wskazać opakowania wysokiego ryzyka.

Checklista Design for Recycling

Czy opakowanie ma jeden dominujący materiał?
Czy komponenty można łatwo oddzielić ręcznie lub w zakładzie przetwarzania?
Czy etykieta nie zasłania zbyt dużej części opakowania?
Czy materiał etykiety jest kompatybilny z głównym strumieniem recyklingu?
Czy klej jest zmywalny albo neutralny dla recyklingu?
Czy opakowanie nie zawiera ciemnych lub problematycznych barwników?
Czy powłoki i bariery są konieczne oraz kompatybilne z recyklingiem?
Czy nadruki i lakiery nie zawierają substancji utrudniających recykling?
Czy zamknięcia i małe komponenty nie giną w procesie sortowania?
Czy opakowanie da się łatwo opróżnić z produktu?
Czy uzyskany surowiec wtórny ma realną wartość użytkową?
Czy firma posiada dokumentację potwierdzającą ocenę?

Jeżeli odpowiedzi negatywne pojawiają się przy kilku punktach, opakowanie powinno zostać przeanalizowane przed kolejnym zamówieniem lub redesignem.

Przykład: butelka PET zgodna i problematyczna

Butelka PET może być dobrym przykładem różnicy między deklaracją a realnym Design for Recycling.

Wariant problematyczny:

– ciemny lub nieprzezroczysty PET,
– pełny sleeve zasłaniający korpus,
– etykieta z materiału niekompatybilnego ze strumieniem PET,
– klej trudny do usunięcia,
– barwiona zakrętka z innego materiału bez oceny kompatybilności,
– nadruki i lakiery utrudniające recykling.

Wariant lepszy projektowo:

– transparentny lub łatwy do sortowania PET,
– ograniczona powierzchnia etykiety,
– etykieta i klej dobrane pod proces recyklingu,
– zamknięcie kompatybilne z systemem przetwarzania,
– brak zbędnych uszlachetnień,
– dokumentacja od dostawców komponentów.

Najważniejszy wniosek: opakowanie z tego samego materiału głównego może uzyskać różną ocenę, jeśli różnią się komponenty i sposób ich połączenia.

Przykład: opakowanie papierowe z barierą

Opakowania papierowe często są postrzegane jako automatycznie lepsze środowiskowo. W PPWR takie uproszczenie jest ryzykowne.

Papierowe pudełko z powłoką tłuszczoszczelną, okienkiem z tworzywa, intensywnym lakierem i trwałym klejem może być trudne do recyklingu. Jeżeli warstwy nie dają się rozdzielić, a powłoki zanieczyszczają strumień papieru, opakowanie może mieć gorszą ocenę niż prostszy monomateriałowy wariant.

Dlatego eko-projektowanie nie polega na zamianie plastiku na papier. Polega na zaprojektowaniu opakowania pod realny strumień recyklingu.

Design for Recycling a opakowania wielomateriałowe

Opakowania wielomateriałowe są jednym z najtrudniejszych obszarów PPWR. Często łączą wysoką funkcjonalność z niską rozdzielalnością. Chronią produkt, wydłużają trwałość, zapewniają barierowość i estetykę, ale mogą utrudniać recykling.

Nie każde opakowanie wielomateriałowe będzie automatycznie niezgodne. Ryzyko rośnie wtedy, gdy:

– materiały są trwale połączone,
– separacja jest niemożliwa dla użytkownika i sortowni,
– laminat nie ma stabilnego strumienia recyklingu,
– bariera obniża jakość surowca wtórnego,
– masa komponentów problematycznych jest wysoka,
– opakowanie wymaga specjalnej ścieżki przetwarzania, której w praktyce nie ma.

Firmy stosujące takie rozwiązania powinny wykonać techniczną ocenę opakowań wielomateriałowych i sprawdzić, czy istnieje prostsza alternatywa materiałowa.

Design for Recycling a e-commerce

W e-commerce Design for Recycling dotyczy nie tylko opakowania produktu, ale też opakowania wysyłkowego. Karton, taśma, etykieta, folia, wypełniacz i opakowanie zwrotne tworzą razem system, który powinien być łatwy do segregacji i recyklingu.

Najczęstsze problemy w e-commerce to:

– zbyt duże kartony,
– nadmiar wypełniaczy,
– połączenie wielu materiałów w jednej paczce,
– taśmy i etykiety trudne do oddzielenia,
– foliopaki z dodatkowymi etykietami i nadrukami,
– brak danych o masie i materiale opakowań.

Sklepy internetowe powinny połączyć projektowanie do recyklingu z analizą pustej przestrzeni i obowiązków opakowaniowych. Dobrym punktem startowym jest audyt eCommerce oraz analiza opakowań w e-commerce a BDO i LUCID, szczególnie przy sprzedaży zagranicznej.

Design for Recycling a zawartość recyklatu

Recyklingowalność i zawartość recyklatu to dwa różne wymogi PPWR. Pierwszy mówi o tym, czy opakowanie po użyciu może zostać efektywnie przetworzone. Drugi mówi o tym, ile materiału z recyklingu zawiera nowe opakowanie.

Opakowanie może zawierać recyklat, ale nadal być trudne do recyklingu. Może też być dobrze zaprojektowane do recyklingu, ale nie spełniać wymaganego udziału PCR dla opakowań z tworzyw sztucznych.

Dlatego projektowanie zgodne z PPWR powinno łączyć:

– Design for Recycling,
– zawartość recyklatu,
– minimalizację masy i objętości,
– ograniczanie substancji problematycznych,
– poprawne oznakowanie,
– dokumentację techniczną,
– obowiązki BDO, EPR i systemów zagranicznych.

Szerszy kontekst materiałowy warto połączyć z podejściem gospodarki o obiegu zamkniętym, ponieważ PPWR wymusza projektowanie opakowań z myślą o cyklu życia, a nie tylko zakupie materiału.

Jak przygotować firmę do kryteriów Design for Recycling?

Najlepsze przygotowanie zaczyna się od przeglądu portfolio opakowań. Firma powinna wskazać, które formaty są krytyczne sprzedażowo, które mają duże wolumeny, które są wielomateriałowe, a które mogą być łatwo przeprojektowane.

1. Stwórz mapę opakowań

Lista powinna obejmować opakowania jednostkowe, zbiorcze, transportowe i e-commerce. Dla każdego opakowania należy zebrać dane o materiale, masie, komponentach, dostawcach, rynku sprzedaży i funkcji.

2. Przypisz kategorię PPWR

Opakowanie trzeba przypisać do kategorii z załącznika II: szkło, papier, metal, PET, PE, PP, folie, EPS, inne tworzywa, drewno, tekstylia lub inne. To punkt wyjścia do dalszej oceny.

3. Oceń komponenty problematyczne

Największą uwagę trzeba poświęcić etykietom, klejom, sleeve’om, barwnikom, powłokom, laminatom, zamknięciom i pozostałościom produktu.

4. Określ docelową klasę

Nie warto projektować opakowania tylko pod minimalne 70%. Bezpieczniejszym celem jest klasa B, a w niektórych kategoriach klasa A, jeśli jest technicznie i ekonomicznie osiągalna.

5. Wprowadź wymagania dla dostawców

Specyfikacje zakupowe powinny zawierać wymagania dotyczące materiału, barwników, klejów, etykiet, powłok, recyklatu, separowalności i dokumentacji.

6. Testuj projekt przed wdrożeniem

Zmiana opakowania może wpływać na ochronę produktu, trwałość, estetykę, logistykę i reklamacje. Testy powinny obejmować zarówno funkcję opakowania, jak i jego recyklingowalność.

7. Udokumentuj decyzje

Firma powinna posiadać uzasadnienie projektowe, dokumentację materiałową i dane od dostawców. Brak dokumentów może być równie problematyczny jak słaby projekt opakowania.

W praktyce warto połączyć audyt PPWR z audytem środowiskowym, aby ocenić nie tylko projekt opakowania, ale też spójność dokumentacji, obowiązków i procesów w firmie.

Kto w firmie powinien odpowiadać za Design for Recycling?

Design for Recycling nie jest zadaniem jednego działu. Wymaga współpracy kilku obszarów firmy.

R&D i dział technologiczny odpowiadają za projekt i funkcję opakowania. Zakupy negocjują materiały i dostawców. Jakość ocenia bezpieczeństwo produktu. Marketing projektuje grafikę i komunikację środowiskową. Logistyka sprawdza transport i odporność. Compliance analizuje wymagania prawne. Finanse ocenia koszty i wpływ na opłaty. Zarząd powinien zatwierdzić kierunek strategiczny.

Największe ryzyko powstaje wtedy, gdy marketing projektuje opakowanie, zakupy wybierają najtańszy materiał, a compliance dowiaduje się o decyzji po zatwierdzeniu produkcji.

Jeżeli firma nie ma wewnętrznego zespołu środowiskowego, dobrym rozwiązaniem jest kompleksowe doradztwo środowiskowe dla firm, obejmujące analizę przepisów, opakowań, dokumentacji i ryzyk.

Najczęstsze błędy w projektowaniu opakowań do recyklingu

Pierwszy błąd to ocenianie tylko materiału głównego. W PPWR liczy się cała jednostka opakowaniowa, czyli również etykieta, klej, zamknięcie, barwnik i powłoka.

Drugi błąd to zamiana plastiku na papier bez analizy recyklingowalności. Papier z barierą lub laminatem może być problematyczny.

Trzeci błąd to projektowanie pod klasę C. Od 2038 r. klasa C nie wystarczy do wprowadzania opakowania na rynek.

Czwarty błąd to brak danych od dostawców. Deklaracja „opakowanie nadaje się do recyklingu” bez specyfikacji i dowodów nie jest solidną podstawą zgodności.

Piąty błąd to ignorowanie realnej infrastruktury recyklingu. Od 2035 r. znaczenie będzie miało nie tylko to, czy opakowanie da się przetworzyć, ale czy jest faktycznie recyklingowane na dużą skalę.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Co oznacza Design for Recycling w PPWR?

Design for Recycling w PPWR oznacza projektowanie opakowania tak, aby po użyciu mogło zostać zebrane, posortowane i poddane recyklingowi materiałowemu, a uzyskany surowiec wtórny miał jakość pozwalającą zastąpić surowiec pierwotny.

Jakie klasy recyklingowalności przewiduje PPWR?

PPWR przewiduje klasy A, B i C. Klasa A oznacza recyklingowalność co najmniej 95%, klasa B co najmniej 80%, a klasa C co najmniej 70%. Opakowania poniżej 70% będą traktowane jako technicznie nierecyklingowalne.

Od kiedy opakowania muszą być projektowane do recyklingu?

Od 2030 r. opakowania będą musiały spełniać kryteria Design for Recycling, a od 2035 r. do oceny zostanie dodany warunek recyklingu na dużą skalę. PPWR przewiduje również, że od 2038 r. dopuszczone będą wyłącznie opakowania w klasie A lub B.

Czy opakowanie papierowe zawsze jest lepsze od plastikowego?

Nie. Opakowanie papierowe z powłoką, laminatem, lakierem albo okienkiem z tworzywa może być trudne do recyklingu. PPWR ocenia realną recyklingowalność całej jednostki opakowaniowej, a nie sam wizerunek materiału.

Co najbardziej obniża recyklingowalność opakowania?

Najczęściej problematyczne są trwałe połączenia różnych materiałów, pełne sleeve’y, nieodpowiednie kleje, ciemne barwniki, trudne powłoki, substancje problematyczne, małe komponenty ginące w sortowaniu oraz pozostałości produktu.

Jak zacząć przeprojektowanie opakowania pod PPWR?

Najlepiej zacząć od audytu opakowań: ustalić materiał dominujący, komponenty, kategorię PPWR, obecne ryzyka recyklingowalności i docelową klasę. Następnie należy przygotować wymagania dla dostawców i przetestować nowe rozwiązania.

Przeprojektuj swoje opakowania z ekspertami

Design for Recycling w PPWR zmienia projektowanie opakowań z działania marketingowego w obszar zgodności prawnej, technicznej i środowiskowej. Opakowanie musi chronić produkt, ale jednocześnie umożliwiać sortowanie, recykling i uzyskanie surowca wtórnego dobrej jakości.

Jeżeli chcesz przeprojektować swoje opakowania zgodnie z PPWR, skorzystaj z audytu PPWR albo wybierz doradztwo techniczne i środowiskowe Eko-Pro. Możesz też przejść do zakładki kontakt z Eko-Pro i opisać obecne opakowania, materiały oraz planowane zmiany projektowe.